Goed genoeg

Met de jaarwisseling net achter de rug zitten massa’s mensen vol goede moed en goede voornemens: dit jaar gaan die extra (corona)kilo’s er écht af, stop ik écht met roken, ga ik écht gezonder eten met minder vaak een stuk vlees op mijn bord. Eind december lijkt het uitgelezen moment voor reflectie en nieuwe plannen. Ook voor bedrijven, instellingen en scholen is dat het moment om nieuwe doelen op te stellen.

Want zo gaat dat tegenwoordig. We blikken terug op een jaar en beoordelen die op de hoeveelheid omzet die er gemaakt is, hoeveel de startup is uitgebreid en met hoeveel studenten een studie of universiteit is gegroeid. Gek is dat niet. We leven in een wereld waar geld en tijd belangrijke factoren zijn. Maar slaan we soms niet wat door?

Kreten zoals ‘er is altijd ruimte voor verbetering’ is de mantra geworden van deze generatie. Misschien is dit de vloek van de millennials, we zijn nooit tevreden. Nu ben ik groot voorstander van een levenslange leercurve, maar ik vermoed dat we soms naar zwakheden zoeken of ze zelf ‘verzinnen’, zodat we die kunnen verbeteren. Allemaal zodat we onszelf dan aan het eind van het jaar, wanneer we dat doel behalen, een schouderklopje kunnen geven.

Als het alleen ging om het gevoel van voldoening was het misschien niet eens zo’n groot probleem. Maar met de constante behoefte om te perfectioneren creëren we nieuwe problemen. Laat ik even teruggaan naar het voorbeeld van de universiteit. Daar zit ergens in een van de gebouwen een team dat één doel heeft. Een opdracht van hogerop. Méér studenten binnenhalen dan het jaar ervoor. Want meer is beter, toch?

De laatste jaren stijgt het aantal studenten veel harder dan het aantal werknemers, degenen die studenten onderwijzen. Natuurlijk kun je collegezalen groter maken, extra gebouwen bijbouwen, maar nadat studenten de theorie hebben opgezogen gaan ze ervaring opdoen in de praktijk, onder begeleiding van een onderzoeker. Dat gebeurt één op één. Met het groeiende aantal studenten krijgt een (beginnend) onderzoeker drie studenten op z’n bordje. Dat kost tijd en de onderzoeker krijgt er niet altijd iets voor terug. Leuk dus dat het management blij is met zijn cijfers, maar de onderzoekers kunnen het niet aan, met meer stress en burnouts als gevolg.

Waarom bestaat dan toch die behoefte? Misschien zijn we bang om lui te zijn, om stil te staan. Of nog erger: bang om lui gevonden te worden. Zoiets vormt ook een probleem bij keepers in de voetbalwereld. Uit onderzoek is gebleken dat zij meer goals tegenhouden wanneer ze altijd stil blijven staan in de goal dan wanneer ze duiken. Toch springen de meeste keepers zijwaarts als de tegenstander op het doel schiet. Puur om ‘iets’ te doen.

Misschien moeten we met zijn allen eens stil blijven staan en stoppen met energie verspillen. Erkennen dat goed, goed genoeg is. Wat een hoop zorgen, druk en stress zou dat schelen. Mijn goede voornemen voor 2022 is dan ook om het dit jaar eens niét beter te doen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create your website with WordPress.com
Get started